Na skraju historycznej ujeżdżalni w Wiedniu stoi lipican, częściowo ukryty za drewnianą przegrodą. Arena pozostaje poza kadrem. Tylko mały biały koń odbity w oku lipicana zdradza występ odbywający się po drugiej stronie.

Koń, który czeka, stoi nieruchomo; koń na arenie jest w ruchu. Drewniana przegroda oddziela oczekiwanie od wejścia na arenę oraz pozostawanie w ukryciu od oklasków.

Obraz pokazuje cichą chwilę, zanim koń wejdzie na arenę. Podczas obserwacji odległy występ zaczyna wyglądać jak możliwa własna przyszłość. Odbita postać może być innym koniem albo wyobrażeniem siebie wchodzącego w światło.